Home arrow Wet en regelgeving arrow WIA arrow Verborgen zorgen
Verborgen zorgen

Managers worden aangesproken op het verzuim binnen hun afdeling. Verzuimbeheersing geldt steeds meer als belangrijk onderdeel van het persoonlijk functioneren van managers. Een hoog verzuim dan heb je iets uit te leggen. Meestal lukt dat ook nog wel door de stijging toe te schrijven aan enkele langdurige ziektegevallen waar weinig aan te doen is.

Een laag verzuimpercentage is aanleiding tot tevreden gezichten. Er is dus een duidelijke stimulans aanwezig om knopen door te hakken. Op het goede moment de juiste keuzes te maken en vooral niet te lang blijven wachten. Soms is er wel erg veel ambitie om medewerkers met beperkingen weer als volledig arbeidsgeschikt te kunnen noteren.

Wat te denken van de full time medewerker röntgenafdeling van een algemeen ziekenhuis die vanwege fysieke klachten haar werk niet meer volledig kon uitvoeren. Door verschuiving van taken en uitruil met collega’s kon zij in aangepast werk weer aan de slag op de eigen afdeling. Zij kon niet al haar taken meer uitvoeren, werkte ook niet alle uren meer, maar het ziekenhuis beschouwde haar als volledig arbeidsgeschikt. Dossier naar een jaar ziekte gesloten, goed voor het verzuimpercentage. WAO of WIA werd niet beoordeeld. In de arbeidsvoorwaardelijke sfeer veranderde er niets. Werknemer kreeg dus meer uren uitbetaald dan waarvoor zij feitelijk werkzaam was.

Momenteel bestaan de fysieke beperkingen van deze werkneemster nog steeds. Door aanpassing van het werk en vermindering van de werkuren is er minder belasting en momenteel geen sprake van uitval. Het risico hierop is zeker nog aanwezig.

Stel de werknemer valt opnieuw uit vanwege dezelfde klachten, wat dan?  Dan begint ‘het circus’ weer opnieuw. Er geldt opnieuw een wachttijd van 2 jaar voordat een WIA beoordeling kan worden gedaan. Dat hier sprake is van dezelfde klachten is hier niet van belang. Voor de werknemer een prima deal.

Voor werkgever een stuk minder aantrekkelijk. Bij toename van de arbeidsongeschikt zou voor één en het zelfde ziektegeval 3 jaar lang loon moeten worden door betaald. Omdat werkneemster gedeeltelijk arbeidsongeschikt is voor de eigen functie zou het hier beter zijn geweest om de wachttijd voor WIA door te lopen. Bij keuring zou dan - normaal gesproken - géén recht op uitkering hebben bestaan vanwege minder dan 35% arbeidsongeschiktheid. Na twee jaar wachttijd was de werkneemster volop aan het werk in aangepaste arbeid en op dat moment had haar contract aan de situatie na re-integratie kunnen worden aangepast.

Het is niet ondenkbeeldig, werkneemster valt binnen 5 jaar opnieuw uit door toename van dezelfde klachten. Dan worden de WIA rechten direct beoordeeld en dat scheelt werkgever een behoorlijk be drag aan loon- en vervangingskosten.   

Bijkomend probleem in dit ziekenhuis was dat op de afdeling röntgen momenteel ruim 22% van de bestaande formatie wordt ingevuld door collega’s met diverse beperkingen. Géén van hen is voor de WAO of WIA beoordeeld. De arbeidsongeschikt- heidsproblemen werden vooral praktisch opgelost met als gevolg dat vanwege de grote groep werknemers met beperkingen, de roosters niet meer verantwoord rond te krijgen zijn. 

De betrokken werknemers, allen werkend op basis van het ‘oude’ contract blijken niet bereid om alsnog mee te werken aan de oplossing van het roosterprobleem. In eerste aanleg zou de oplossing kunnen zijn het terugbrengen van het aantal medewerkers op de röntgenafdeling  met een beperking door interne overplaatsing.    

Het kunnen laten zien van lage verzuimcijfers lijkt aantrekkelijk. Maar is het ook verstandig om dit ten koste van alles na te streven? Als het leidt tot productieverlies en roostertechnische problemen dan zijn andere keuzes te prefereren. Nu worden problemen verborgen en de zorgen verschoven naar morgen.

©  L&M sociale zekerheid

 

 
HomeVoorwaardenDisclaimerPrivacySitemap