Home arrow Wet en regelgeving arrow Jurisprudentie arrow Arbeidsrecht arrow Verzwijging arbeidsongeschiktheid; Schadeloosstelling voor werkgever
Verzwijging arbeidsongeschiktheid; Schadeloosstelling voor werkgever

Benadeelde werkgever claimt en krijgt schadeloosstelling van werknemer die zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid heeft verzwegen bij indiensttreding.

De casus:   Als op 5 maart 2001 een all-round meubelmaker in dienst treedt bij een timmerbedrijf is hij  gedeeltelijk arbeidsongeschikt en WAO gerechtigd  door  arm- en nekklachten. Werkgever werd hierover niet geïnformeerd.  Op 18 oktober 2004 meldt werknemer zich ziek met psychische klachten en hij blijft langdurig ziek. Na een veel te late ziekmelding bij UWV heeft werknemer vanaf 1 oktober 2006 een uitkering ZW (vangnet) ontvangen. Werkgever heeft bezwaar gemaakt tegen de ingangsdatum van de ZW toekenning en op 25 september 2008 heeft UWV kenbaar gemaakt alsnog ziekengeld aan werkgever uit te zullen keren over de periode 31 augustus 2005 tot 2 oktober 2006 (werknemer is arbeidsgehandicapt)  

De werkgever heeft vanaf augustus 2006 geen loon en vakantiegeld meer aan werknemer uitbetaald omdat werknemer zijn klachten niet heeft gemeld bij indiensttreding.

Visie van werknemer:  Werknemer meent dat hij zijn werkgever niet over zijn gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid had hoeven te informeren. Volgens werknemer hebben zijn klachten in 2004 niets te maken met de klachten waaraan hij leed voor zijn indiensttreding. 

Werknemer verzoekt om zijn werkgever te veroordelen tot betaling van het hem toekomende loon van augustus 2006 tot en met 8 december 2006.

Visie van werkgever:  Werkgever vindt dat hij aan de loonaanspraak van werknemer niet tegemoet kan komen omdat deze zijn mededelingsplicht over gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid heeft geschonden. Over de periode 18 oktober 2004 tot en met augustus 2006 heeft werkgever onverschuldigd loon betaald daardoor vordert terugbetaling van € 21.000 onverschuldigd betaald loon en ruim €  5.000 in verband met advies- en juridische kosten door de bezwaarprocedure jegens UWV in verband met betaling van ziekengeld.

Visie van kantonrechter Groningen:  Volgens de kantonrechter staat vast dat de beperkingen van werknemer bij indiensttreding fysiek van aard waren en dat jaren later sprake was van uitval door psychische klachten. De kantonrechter stelt verder vast dat werknemer zijn arbeid langere tijd naar behoren heeft uitgevoerd waardoor niet kan worden aangenomen dat werknemer zijn ‘oude’ gezondheidsklachten bij indiensttreding had moeten melden.

De (terug)vordering van de werkgever wordt daarom ook afgewezen en de loonvordering van werknemer toegewezen. De rechter beperkt de vordering van werknemer tot 70% van het loon en beperkt deze qua duur tot  maximaal 104 weken dus tot 18 oktober 2006.

Verder oordeelt de Groningse kantonrechter in deze situatie (artikel 7:611 BW) dat werknemer op het moment van zijn ziekmelding aan werkgever had moeten meedelen dat hij gedeeltelijk arbeidson- geschikt was omdat die wetenschap voor werkgever essentieel is voor het verkrijgen van ziekengeld (vangnet ZW) bij het UWV.

Werknemer heeft zich niet als goed werknemer gedragen door te zwijgen waar spreken volgens de kanonrechter noodzakelijk was en daardoor is hij aansprakelijk voor de gevolgschade van werkgever. Het door werkgever aangegeven bedrag ruim € 5.000 is vooralsnog onvoldoende onderbouwd en werkgever dient dit bedrag te onderbouwen. Na ontvangst van de onderbouwing volgt de uitspraak.

Kantonrechter Groningen uitspraak 4 augustus 2009   LJN BJ4538

 
HomeVoorwaardenDisclaimerPrivacySitemap