Het niet meewerken aan re-integratie kan worden aangemerkt als een arbeidsrechtelijke dringende reden. Twee werknemers die zich hieraan schuldig maakten kregen, volgens de Centrale Raad van Beroep, terecht nul op het rekest van het UWV toen zij WW aanvroegen.  De Raad heeft twee keer uitgesproken dat het niet meewerken aan de re-integratieverplichting o.a. door niet te verschijnen op afspraken met werkgever, wordt gezien als een arbeidsrechtelijke dringende reden.

Nagenoeg gelijke gevallen
Het gaat om twee gedeeltelijk arbeidsongeschikte medewerkers die weigeren om passende arbeid te verrichten. De werkgevers stopten uiteindelijk de loondoorbetaling en als dat ook geen verandering brengt dan worden de werknemers diverse malen voor een gesprek uitgenodigd om hun re-integratie door te spreken. Wat er ook gebeurt de werknemers verschijnen niet op deze afspraken terwijl zij werden gewezen op de mogelijke, ernstige gevolgen. 

De eerste, een dame kreeg ontslag op staande voet. De tweede tekende uiteindelijk een overeenkomst tot beëindiging van het contract waarna de kantonrechter de arbeidsovereenkomst pro forma ontbond op grond van een verandering van de omstandigheden. Daarna meldden beide zich als werkloos bij UWV.

Geen WW
UWV weigerde de WW uitkering blijvend en geheel zoals dat zo mooi heet. De werknemers bleven met lege handen omdat UWV vond dat zij verwijtbaar werkloos waren.  Dat geldt indien een arbeidscontract vanwege een dringende reden wordt beëindigd.

Jurisprudentie

Uit de jurisprudentie komt naar voren dat het feit dat een werknemer (herhaaldelijk) weigert te hervatten in passende werkzaamheden, normaal gesproken geen dringende reden voor ontslag oplevert. Dit zag  de Raad nu echter anders vanwege de combinatie met het diverse malen niet verschijnen op een afspraak met de werkgever.  Juist deze combinatie van feiten was volgens de Centrale Raad nu de reden om in deze gevallen het handelen van de werknemers wel aan te merken als een arbeidsrechtelijke dringende reden.

Het gevolg

Voor de op staande voet ontslagen werkneemster was daarmee de kans op WW uitkering al verkeken.

De tweede werknemer was echter niet op staande voet te zijn ontslagen. In dit geval concludeerde de Raad echter dat ook al is een arbeidsovereenkomst ontbonden wegens  verandering in omstandigheden er toch aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag kan liggen. En dat was hier het geval. UWV heeft de bevoegdheid om dit te onderzoeken en volgens de Raad had UWV voor beide werknemers goede gronden om de WW-uitkering blijvend en geheel te weigeren. De werknemers kregen de deksel pijnlijk op de neus.