Home arrow Wet en regelgeving arrow Jurisprudentie arrow Mijn buurman Karel, sportblessures en de regels bij ziekteverzuim.
Mijn buurman Karel, sportblessures en de regels bij ziekteverzuim.

Meer bewegen door te fietsen of te wandelen dat is gezond daar is bijna ieder van overtuigd.  Ook meer bewegen door te sporten is gezond maar daar krijg  je niet van ieder de handen voor op elkaar. Mijn buurman Karel, notaris, is daar een voorbeeld van.  

Karel die sport zelf ook niet, nooit gedaan trouwens.  Karel is een fervent lezer.  De blessurekans bij lezen is zeer beperkt. Maar dat zelfde geldt voor de fysieke conditie van Karel. Dat is niet alleen zichtbaar maar ook goed hoorbaar als er weer wat takken gesnoeid moeten worden in de achtertuin. Karel kreunt en steunt als een stoomtrein met achterstallig onderhoud. Je houdt werkelijk je hart vast!

De afkeer van Karel voor sportbeoefening is helemaal vreemd omdat Karel werknemer is en geen werkgever. Werkgevers willen het belang van sporten nogal eens wegpoetsen tegen het risico wat zij als werkgever lopen bij blessures namelijk de loondoorbetalings- en re-integratieverplichting. Blessuregevaar als negatieve kant van sporten. Dat kan leiden tot fikse spanningen tussen werkgever en werknemer zeker als de loondoorbetalingsverplichting in het geding komt.

Enkele jaren terug was er veel te doen over een zaalvoetballende vrachtwagenchauffeur die meerdere malen uitviel vanwege knieklachten die hij opliep tijdens zijn favoriete bezigheid.  De discussie over de loondoorbetalingsverplichting belandde uiteindelijk op het bordje bij de Hoge Raad.     

Maakt het eigenlijk iets uit voor de loondoorbetalings- en re-integratie-verplichting of de klachten zijn ontstaan door sporten of een andere oorzaak. Het antwoord is nee.  De verplichtingen bij uitval na een sportblessure zijn gelijk als bij een andere ziekteoorzaak. Bij sportblessures kan het wel van belang zijn om het zogenaamde regresrecht goed in de gaten te houden als een derde schuldig is aan het ontstaan van de blessure.

Stel dat een sollicitant blijk geeft een fanatiek sporter te zijn. Mag werkgever  de sollicitant hierover bevragen?  

 

Als potentiële werkgever mag u tijdens een sollicitatie naar de hobby’s van de werknemer vragen waardoor u een inschatting kunt maken wat de sollicitant in zijn vrije tijd doet en welke risico’s daarbij spelen. Maar heeft u daar ook wat aan nu uit onderzoek in voldoende mate is  aangetoond dat werknemers die sporten productiever zijn en bovendien minder vaak ziek zijn. Dat wordt nog een lastige afweging.

 

Werknemers die als gevolg van een sportblessure tijdelijk niet kunnen werken, kunnen zich gewoon ziek melden. Werkgevers moet zo’n melding behandelen als een normale ziekmelding met alle rechten en plichten die daarbij horen.

 

De uitspraak rond de zaalvoetballende vrachtwagenchauffeur heeft ons geleerd  dat een werkgever juridisch gezien wel wat mogelijkheden heeft om voortdurend risicovolle sportgedrag van de werknemer te beïnvloeden. Dan kan werkgever de sportende werknemer daarop wijzen en vragen met die risicovolle sport te stoppen en uiteindelijk een deel van het loon tijdens ziekte niet uitbetalen als de hobby weer heeft geleid tot ziekteverzuim.  

Het is aannemelijk dat inhouding van (een deel) van het loon zal leiden tot juridisch gedoe want werknemers zullen een looninhouding niet makkelijk accepteren. Ik heb de neiging om zo’n werknemer gelijk te geven als er sprake is van normale sportbeoefening.

 

Sporten wordt al jaren gezien als een gezonde bezigheid. Toen de loondoorbetalingsverplichting van werkgevers gedurende twee jaar nog niet bestond, stond dat ook nooit ter discussie.  Wijziging van de loondoorbetalingsverplichting verandert niets aan het feit dat sporten gezond is. Gezondheid is van groot belang zeker nu we met z’n allen moeten doorwerken tot 67 jaar.

 

Lekker sporten dus, ook al zal buurman Karel het wel niet met mij eens zijn!  Nou en…….

 

 

©   L&M sociale zekerheid   Ad van Lieshout

 
HomeVoorwaardenDisclaimerPrivacySitemap