Hanneke (60 jaar), telefoniste in dienst bij Zuwe Zorg viel op 4 december 2007 door psychische klachten uit. Tijdens haar re-integratie werd Hanneke begeleid naar een baan bij een andere werkgever, het tweede spoor. In de periode september 2008 tot september 2009 begeleidde re-integratiebureau Via Nova, Hanneke bij het vinden van passend werk buiten Zuwe. In haar eindrapport  concludeert Via Nova dat het verkrijgen van een baan niet is gelukt ‘vanwege in de persoon gelegen factoren’. In augustus 2010, verzocht Zuwe UWV werkbedrijf toestemming om de arbeidsovereenkomst te mogen opzeggen op grond van langdurige arbeidsongeschiktheid.  Zuwe heeft daarna de arbeidsovereenkomst opgezegd per 1 februari 2011.

De eis van Hanneke

Hanneke kon zich hier niet in vinden en startte een procedure wegens kennelijk onredelijk ontslag. Zij vorderde o.a. herstel van de arbeidsovereenkomst en hervatting van de loondoorbetaling. Hanneke voerde aan dat Zuwe te kort is geschoten in de nakoming van haar re-integratieverplichting gelet op haar leeftijd (60 jaar). Hierdoor geldt er voor werkgevers een extra inspanningsverplichting. Daarnaast heeft Zuwe Hanneke geen enkele financiele voorziening geboden. 

Overwegingen van de kantonrechter

De kantonrechter overwoog onder meer dat het advies van UWV arbeidsdeskundige  over de herplaatsingsmogelijkheden binnen Zuwe in een aangepaste dan andere passende functie binnen 26 weken  Zuwe niet op zorgvuldige wijze tot stand was gekomen, daar dit advies  feitelijk gebaseerd was op één telefoongesprek met Hanneke.  Daarnaast vond de kantonrechter dat onvoldoende was aangetoond dat de werkgever voldaan had aan zijn re-integratieverplichtingen. De kantonrechter beoordeelde het ontslag kennelijk onredelijk mede gelet op de overige omstandigheden zoals:

• de leeftijd van Hanneke (60 jaar);
• haar niet rooskleurige positie op de arbeidsmarkt;
• de duur van het dienstverband (11 jaar);
• het niet treffen van een (financiële) voorziening voor Hanneke;  

Nu Hanneke toelating tot haar eigen dan wel passend werk gevorderd had en niet gesteld was dat dit niet mogelijk was, werd Zuwe Zorg veroordeeld om het dienstverband binnen een week te herstellen en de loondoorbetaling -met terugwerkende kracht - te hervatten. De kantonrechter bood wel een ontsnappingsmogelijkheid door te bepalen dat indien werkgever niet bereid is het dienstverband te herstellen, hij  aan Hanneke een vergoeding van € 16.942,78 (netto) dient te betalen.  Zo werd er alsnog een fiks kostenplaatje gehangen aan het mogelijke vertrek van Hanneke.   

LJN: BR1276,Sector kanton Rechtbank Utrecht